Ben ik niet leuk genoeg?

Soms vraag ik me weleens af waarom het lijkt of mensen mij nooit zo leuk vinden. Het is een terugkerend patroon: ze doen aardig in het begin, maar als er een boeiender persoon voorbij komt, dumpen ze me. Dingen als ’O, ik zie Piet lopen, ik ga even met hem praten’, zijn niet onbekend. Nou ja, op een evenement snap ik het wel, daar is het vaak zo druk. Maar het is ook op andere momnten, lijkt het. Mensen vragen me niet zo vaak of ik ergens ook ben.

Een vroeger vriendinnetje belde me altijd alleen als er verder niemand beschikbaar was. Als er niemand van haar gewilde groepje te bereiken was, belde ze mijn suffe ik maar. En dat is wel vaker. Vaak ben ik goed genoeg als er niemand anders is om iets mee te doen. Maar mensen zullen niet gauw aan mij vragen of ik ook ergens ben. Of dat ik zo leuk ben. Ben ik dan niet leuk genoeg?

Misschien krijg je niet iemand die bubbly en een al luchtkastelen is

Ik ben vast niet bubbly genoeg, want nee, dat ben ik inderdaad niet. Ik ben geen happy de peppie persoon die alleen maar ’wat géweldig! Wat doe je dat goehoed!’ roept en met glitters strooit. Dat laatste zou ik wel kunnen doen, want ik hou van glitters. Liefde voor glitters. Maar verder: nee, dat ben ik niet. Ik ben een zeikerd (bij vlagen, veel vertel ik maar gewoon niet in de angst dat mensen me dan een nog grotere zeur vinden) en Maarten van Rossum is my spirit animal (oke, ik hoop niet dat het zo erg is). Misschien krijg je niet iemand die bubbly en een al luchtkastelen is, maar wel een loyaal en eerlijk iemand. Iemand die niet zo nep is dat je jezelf weerspiegelt ziet, omdat ik niet helemaal van plastic gemaakt ben. Je krijgt de waarheid meestal.

En ja, ik weet dat veel mensen dat eigenlijk niet willen. De echte, onvervalste waarheid. Dat heb ik wel ontdekt de keren dat ik het wel eerlijk zei, dat mensen er niet op zitten te wachten. Misschien omdat ze de waarheid te hard vinden ofzo? Ik vind het ook niet altijd leuk, maar ik vind nepheid nog minder leuk.

Ik heb een hekel aan mensen die nep zijn en alles van iemand geweldig vinden, maar eigenlijk denken: wat een gedrocht. Tegen kinderen zou ik overigens nooit keihard de waarheid zeggen, dat is gewoon zielig. En ik probeer het wel altijd te nuanceren, zodat het niet zo hard aan komt.

Vroeger zou ik rechtuit gezegd hebben dat ik iets niet mooi vindt, maar ik heb mijn neus al een paar keer gestoten, dat mensen pissig waren omdat ik mijn mening gaf. Dus tegenwoordig doe ik het alleen nog maar als mijn mening expliciet gevraagd wordt.

Loyaal ben ik trouwens tot het punt dat iemand me laat zien dat hij/zij niet loyaal is. Dan is het klaar, want dit:

I wouldn’t hold my breath if I was you
‘Cause I’ll forget but I’ll never forgive you
Don’t you know, don’t you know?
True friends stab you in the front

Deze tekst uit True Friends van Bring Me The Horizon is eigenlijk wat ik wil zeggen in deze blog. Damn, misschien had ik Oli in moeten huren om het te verwoorden.

Misschien is dat wel waarom mensen mij nooit zo leuk vinden. Omdat ik vergeet, maar misstappen nooit vergeef. Sorry dat ik niet zo bubbly ben dat ik elk moment op kan stijgen en tegen het plafond uit elkaar knap. Sorry. Dit is wie ik ben, wie ik altijd zal zijn en jij zult het ermee moeten doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *