‘Je bent te dik, je eet teveel.’

Dik. Volslank. Curvy.
Vies. Vet en alle varianten. Varken. Een zwijn.

Dingen die ik allemaal weleens gehoord heb als het over dikke mensen gaat. Als het over mezelf gaat. Mensen die je uitlachen als je iets te eten haalt op het station, zelfs al is het een appel. De mening van mensen is dat dikke mensen niet mogen eten, niets gezonds en zeker niets ongezonds. Ze moeten maar van lucht leven en anders hebben ze pech.

Mocht je het woord dik vervelend vinden, dan kun je hier maar beter stoppen met lezen. Als je van body positivititeit uitslag krijgt dan misschien ook maar – of juist doorlezen.

Niet voeren

‘Je bent te dik door je eigen schuld, je eet teveel.’ Klopt, ik eet ook weleens een frietje en ik snoep teveel, maar dat weet ik van mezelf. En ja, ik ben te dik.

‘Je bent een lui varken. Je gaat vast altijd met de auto.’ 1. Ik kan niet rijden, 2. Ik heb geen rijbewijs en 3. Ik loop 5 dagen in de week zo’n 10-15 kilometer en sjouw met post. Maar ja, ik ben heel erg lui.

‘Ontbijt je elke dag bij de MacDonalds ofzo?’ Ja, echt elke dag. Dan neem ik drie quarterpoundsmenu’s. En daarna eet ik een bucket van 64 hotwings op bij de KFC.

‘Je moet afvallen.’ Ik moet helemaal niets.

1. dik (bijvoeglijk naamwoord; vergrotende trap: dikker, overtreffende trap: dikst)

(in het algemeen) niet dun; (van personen) van aanzienlijke omvang; = vet: dikke mensen;dikke vrienden innige

Het is gewoon een woord

Ergens vorig jaar las ik Body Positive Power van Megan Jayne Crabbe. Daarin staan een heleboel dingen waar ik me mee kan identificeren. Niet alles, maar je moet ergens een beetje dwars zijn. Ze vertelt dat dik gewoon een woord is, net als dun, knap en lelijk. Het zijn woorden, meer niet.

Ik kromp altijd een beetje in elkaar bij het woord dik, maar toen ik dat las, wist ik dat ze een punt had. Wist ik dat ze een heel dikke zwarte punt zette. Het is gewoon een woord, niet meer dan dat.

Nu hebben woorden als mollig of volslank me nooit aangetrokken en zei ik doorgaans dat ik te zwaar was. Dat ben ik inderdaad, maar ik ben ook gewoon dik en ja, dat heb ik deels echt zelf gedaan. Punt.

Ik geef niemand de schuld, want niemand heeft me gedwongen en ik ben ook niet iemand die door medicijnen dik geworden is (nee, niet iedereen is dik geworden door teveel te eten).

Iedereen die me lelijk vindt: het is jouw probleem, niet de mijne.

Dik = ongezond

Wat mij betreft is dit klinklare onzin. ’Studies wijzen uit dat je met overgewicht 60%* meer kans hebt op hart- en vaatziekten! Je hebt meer kans op kanker.’ Dat soort dingen worden geroepen en natuurlijk, natuurlijk zal er een kern van waarheid in zitten, want waar rook is vuur.

Maar dat betekent dat elk voller persoon die kans heeft, dat elk voller persoon ongezond is. Ik ken genoeg dikke personen die net zo gezond zijn als slanke mensen. En ook niet alle dikke personen zitten alleen maar en gaan met de auto.

Hoera voor de body positive community

Wat mij betreft is de body positive community een hele goede ontwikkeling. Gelukkig zijn met jezelf. Gelukkig zijn met wie je geworden bent. Veel mensen denken dat het een verheerlijking is van obesitas, dat het dik zijn toejuicht. En dat is dus precies wat het niet is, want je kunt ook body positive zijn als je slank bent.

En ook dan mag je erbij horen, net als wanneer je een man of misschien geen man en geen vrouw bent. Iedereen is welkom, want iedereen zou zich gelukkig moeten voelen met het eigen lijf.

Dat veel mensen die het toejuichen niet slank zijn, is niet zo gek. Als je slank bent, wordt er niet naar je geroepen of je elke dag naar de MacDonalds gaat. Als je slank bent, hoef je je niet te verantwoorden voor dat frietje dat je in je mond steekt. Dan kun je rustig drie hamburgers naar binnen gooien.

Als je slank bent, wordt er niet naar je geroepen of je elke dag naar de MacDonalds gaat.

Als je dik bent, mag dat allemaal niet. Dan mag je alleen maar heel erg ongelukkig zijn met jezelf omdat je dik bent. Omdat je niet aan het schoonheidsideaal voldoet.

Als je dik bent, moet je je schamen voor wie je bent en je over elke ons verantwoorden. In de supermarkt mag je enkel groente en fruit halen en sandwichspread en Slankie smeerkaas (ik heb nachtmerries hiervan).

Wat als… of nu

Ik dacht dat het boek van Megan me niet zoveel gedaan had, maar ik denk dat het onterecht is en dat ik er wel degelijk iets aan gehad heb. In 2018 ben ik positiever naar mezelf gaan kijken. Het is alsof er een ommekeer geweest is, alsof er ineens een wolk is opgetrokken. Ik kan de rest van mijn leven vergooien door te denken in ‘wat als?’ of ik kan gewoon nu gelukkig zijn met mezelf.

Ik wil nu gewoon gelukkig zijn met mezelf en ook met dat extra gewicht. Ik ben er klaar mee om mezelf te haten en te walgen. En iedereen die me lelijk vindt: het is jouw probleem, niet de mijne.