Ik ben toch een introvert? Toch?

Ik dacht altijd dat ik een introvert was, want ik herken me in die punten. Maar om eerlijk te zijn herken ik me ook in punten van de extravert. En dat terwijl ik weet dat ik dat niet echt ben, maar bij introvert lijk ik ook niet helemaal te passen. En toen kwam ik dit blogje van Merel tegen. Ik ging op onderzoek, samen met Mr Google en kwam heel wat informatie tegen. Maar dat blogje en wat Merel schrijft… het was alsof ze het over mij heeft.

Niets extraverte introvert, maar ambivert. Dat is blijkbaar wat ik ben. Een autistische ambivert ben ik en ik vind het helemaal prima.

Opeens heb je het en ben je ambivert

Ik was altijd de rustige persoon op school, het meisje dat in de klas niet opviel, maar thuis praatte ik de oren van mijn moeders hoofd en konden mijn buurmeisje en ik maar niet stil zijn. En dat heb ik nog steeds, want in een zakelijke omgeving ben ik rustig, maar daarbuiten… nope, daar niet.

Ik kan buiten die zakelijke omgeving druk zijn, heel erg druk. Daarnaast houd ik van contact met mensen, maar vind ik het tegelijkertijd heftig en slopend en heb ik tijd nodig om mezelf weer op te laden. En small talk vind ik eigenlijk gewoon irritant.

Ik was altijd de rustige persoon op school, het meisje dat in de klas niet opviel, maar thuis praatte ik de oren van mijn moeders hoofd

Ik zal dan ook zelden vragen naar hoe het gaat, maar wil het wel graag over je pannenkoekplant hebben of over kat Beppie. Behalve een introvertding heeft dit natuurlijk ook wel iets met autisme te maken. Maar elke persoon met autisme is anders, dus dat geldt ook zeker voor dit soort dingen. Ik heb autistische mensen gezien waaraan me niets opviel (al heeft dat ook te maken met kopieergedrag, maar daar gaat het nu niet over).

Drukte haat ik en tegelijkertijd vind ik het heerlijk. Concerten, festivals, noem maar op. Ik ga het liefste elke maand wel een keer, maar dan moet ik daarna voldoende tijd hebben om te ontprikkelen – zoals ik het noem.

Hé, het is oké

Hoeveel ik ook van sociale interacties met mensen hou – en hoe eenzaam het is als je langere tijd niemand ziet -, op een bepaald moment moet ik opladen en dan moet ik me terug trekken. De dag na een evenement met andere mensen ben ik chagrijniger dan normaal, kan ik geluiden minder goed verdragen en heb ik standaard hoofdpijn.

Ik hou van de momenten die ik alleen ben en vind het geen probleem om dingen alleen te doen. Ik hou van de momenten dat ik thuis ben en lekker een beetje kan rommelen met papier, schaar, verf, lijm en weet ik het wat. Of met teksten, terwijl ik naar regengeluiden op Spotify luister. Dan houd ik hele gesprekken met mezelf en met de katten.

Maar ik vind het ook heerlijk om dus naar die concerten te gaan, om dingen te beleven, om tussen de toeristen te lopen en doen of ik er ook eentje ben (wel in een kleinere stad dan Amsterdam graag). Ik hou van schrijven in een koffietentje, ook al weet ik dat ik daarna moe ben. Ik hou van schrijfbijeenkomsten die ik in november heb, maar ik vind ze ook heftig intens.

Winkels – behalve boekhandels – vind ik niet leuk, want daar is teveel van alles. In de Albert Heijn komt het meer dan eens voor dat ik een beetje verdwaald om me heen kijk of ik wel vier keer de hele supermarkt door moet, omdat ik afgeleid wordt door het teveel. Action vind ik ook een drama. Kleding kopen doe ik ook uitsluitend online, want ik HAAT kledingwinkels.

Drukte haat ik en tegelijkertijd vind ik het heerlijk.

Het fijne aan ouder worden

Er zijn een heleboel dingen vervelend aan ouder worden, zoals uitstrijkjes, borstonderzoeken, vroeger moe zijn, maar er is ook iets dat fijner wordt. Je weet wie je bent en waar je behoefte aan hebt. En dus weet ik ook steeds beter wanneer ik behoefte heb aan alleen zijn en bijladen. Weet ik steeds beter hoe ik de naschokken tot een minimum kan beperken.

Dus als ik het niet over koetjes en kalfjes wil hebben of geen zin heb om mee te gaan dansen; het ligt niet aan jou, maar aan mij.