Ik ben een extraverte introverte autist

Hoi. Ja, ik leef nog. Ik had gewoon niet zoveel te melden. Althans: niet iets voor hier. Maar deze blog is extra en als ik niets te melden heb, ga ik niet speciaal een berichtje bedenken. Maar vandaag heb ik weer een mooie.

Toegegeven: ik wás ook een raar en introvert kind.

Ik ben een extraverte introverte autist
Ja, dat ben ik, dat weet ik gewoon zeker. Als kind was ik niet dat kind dat haantje de voorste was, maar ik keek liever de kat uit de boom. Als tiener werd ik dat meer en meer. Er was zelfs een tijd dat ik nauwelijks wat zei op school, ik zuchtte vooral.

Ik vond de mensen vermoeiend, school was vermoeiend. Toen wist ik overigens nog niet dat ik een autist was, dat kwam pas een paar jaar later aan het licht. Men dacht waarschijnlijk dat ik een heel raar introvert kind was.  Toegegeven: ik wás ook een raar en introvert kind. Iemand die afweek van de norm, alleen wist ik toen nog niet waarom.

Toen de diagnose PDD NOS kwam, was ik verbaasd. Want ik was absoluut geen standaard autist die alleen maar klanken uit kon stoten. Wist ik veel dat er zoveel meer vormen en gradaties zijn. Wist ik veel dat genoeg autisten andere mensen ook leuk kunnen vinden en niet iedereen met dit stickertje het motto ‘ik haat mensen’ heeft. Want ik haat mensen niet. Ik vind ze leuk. Meestal dan.

Ooit was ik een verlegen en schuchter kind, een erg rustige tiener, een twintiger die bij vrienden druk kan zijn, maar in gezelschap rustiger. Iemand die vaak moe wordt van mensen en hun prikkels, maar mensen tegelijkertijd heel erg gezellig vind.

Het is wel een eis dat die mensen en ik iets delen, anders wordt de band nooit meer dan een oké. We moeten in elk geval met iets op een lijn zitten. Ik houd van dingen als samen schrijven, van boekenclubs, sparren over dingen. Maar ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn. Ik moet soms zelfs alleen zijn.

Iemand die vaak moe wordt van mensen en hun prikkels, maar mensen tegelijkertijd heel erg gezellig vind.

Opladen zonder stopcontact
Na een middag op het terras ga ik het liefste alleen naar huis om op te laden. Dan maakt het niet uit hoe gezellig die middag ook was. Na een middag heb ik ruimte voor mezelf nodig. Soms meer dan een avond, soms minder.

Twee dagen dingen doen vind ik dan ook heel vermoeiend. Ik zal er wel aan moeten geloven in november, want die maand is dit jaar intens druk met drie concerten (zelf gedaan) en NaNoWriMo (wederom zelf gedaan).

Ik vind die maand heerlijk met al die nieuwe en gezellige mensen, maar ik ben altijd blij als ik in december weer op kan laden. In tegenstelling tot de meeste mensen is mijn december nooit zo druk. Gelukkig niet. Eind november loop ik vaak ook op mijn tandvlees en ga ik door op de automatische piloot tot die hapert en ik neerstort als een vogel in vrije val.

Ik laad op van menselijk contact en tegelijkertijd loopt mijn batterij ervan leeg en ik heb gewoon, heel veel tijd nodig voor mezelf. En ik ben blijf ergens diep van binnen dat rare kind met een hart vol tegenstellingen.