De kunst van het loslaten

Loslaten. Waar de een zich er totaal niets van aantrekt en vrolijk voorbij huppelt, behoor ik tot de groep die zich erin vastbijt. Als iets me irriteert of als ik me ergens aan erger, is de kans groot dat het mijn hele dag in beslag neemt. Vandaag is weer een prachtig voorbeeld. 

Ik bracht mijn fiets naar de fietsenmaker voor wat kleine dingen en een onderhoudsbeurt. Wat volgde was een gigantische lijst van dingen die blijkbaar gedaan moeten worden met daarbij een flink prijskaartje. 

Er waren en zijn twee dingen waar ik me in vastbijt: de prijs en het feit dat ik maar teruggebeld werd en er uiteindelijk zelf achteraan moest fietsen (pun intended). Het eerste is inmiddels opgelost, maar de prijs blijft me irriteren. Ik kan er niets aan doen, maar mijn autistische brein blijft maar in cirkeltjes rondrennen. Ik stel me een mannetje voor, zwaaiend met zijn armen en krijsend hoe duur het is en dat ik dom bezig ben. Mijn autistische brein kan zich er niet mee verzoenen en kan niet zeggen: goed, het is zoals het is. 

Ik probeer het wel, in mezelf en hardop, maar dat lukt niet. Loslaten is een dingetje. Zeg maar gerust: DING. Want dat is het. Als er iets niet lekker loopt, probeer ik me juist steviger vast te klampen. Helemaal als het al de hele dag een soort halve chaos is. 

Ieder ander zou op zoek gegaan zijn naar een tweedehands fiets voor dat bedrag, maar ik niet. Het is me wel aangeboden en hoewel ik mijn fiets regelmatig vervloek, is dat ook weer een mooi puntje van loslaten. Voor mij is die fiets een soort levend iets, is het een soort ‘vriend’ en moet ik het loslaten in fases doen. Verklaar me maar voor gek, ik kan er niets aan doen.

Ik wil wel een nieuwe, zeker, en dat wordt ook tijd na 8 jaar intensief gebruikt te zijn. Maar daar wil ik over nadenken en ik wil research doen naar wat voor fiets ik dan wil. Geen Gazelle meer als het even kan, dat weet ik wel. Ik kan niet nu ‘ja’ zeggen en een uur later een nieuwe hebben, dat gaat gewoon niet. Dan wordt het een miskoop als ik nog niet aan dat proces toe ben. 

Dit is maar een fiets, maar er zijn legio voorbeelden die allemaal op hetzelfde neerkomen: ik heb moeite met loslaten. Had ik dat maar niet, want het zou me zeeën van tijd besparen.

Was ik maar wat meer Elsa.