Blogger van top tot teen

Ik zou nu kunnen zeggen dat ik al zo lang blog als ik me kan herinneren, maar dat zou niet helemaal waar zijn. Want er was ooit een tijd dat ik het niet deed, dat ik in mijn hoofd geen stukjes schreef over een rare situatie die gebeurde.

Wel Nirvana, geen internet

Ik was een jaar of zeventien toen ik het internet ontdekte. Vrij oud, zeker als je bedenkt dat baby’s tegenwoordig zo ongeveer met een iPhone of een Samsung in hun hand geboren worden. Maar in de jaren tachtig en negentig hadden we wel Nirvana en de Spice Girls, maar vond je niet op iedere straathoek internet. Internet was er wel eerder dan dat ik het ontdekte, maar ik vond het maar eng als naïef kind.

Ik was ook rond die leeftijd toen ik het fenomeen bloggen ontdekte. Een online dagboek, een plekje voor jezelf op het wereldwijde heb. In die tijd draaide blogs vooral om de tekst en niet om het visuele aspect zoals nu. Je mocht van geluk spreken als er één plaatje in de blog te vinden was. Eentje. Ik gooi nu in een gemiddelde recensie al minstens twee.

Foeilelijke layouts en .nl namen

Ik begon op de ruimte van mijn host met foeilelijke layouts met roze en zwarte strepen, met Harry Potter-layouts en maakte ik elke week een nieuwe. Ik leerde het gebruik van iframes, ontdekte Photoshop en WordPress (een hel om te installeren toen trouwens). Ik kreeg blogdips en overleefde ze. Zo maakte ik van een site een boekenblog – waar ik inmiddels dit jaar alweer drie jaar over boeken en schrijven blog.

Ik kocht een paar .nl namen (waar ik er een nog altijd heb: Pluizenbol.nl) en gooide mijn leven online. Inmiddels is een .nl naam helemaal niet meer bijzonder en heb je er voor een paar euro al eentje. Misschien dat dat de reden is dat ik er inmiddels vier bezit. Maar toen was het echt een ding.

Eens op internet, altijd op internet?

Als je vanaf het begin telt, betekent het dus dat ik inmiddels zo’n veertien jaar blog en heel wat schrijfsels aan de hele wereld heb laten lezen. Mensen zouden heel veel van me kunnen weten als ze alles op zouden weten te snorren. Ik vraag me weleens af: zou alles nog te vinden zijn? Want iets dat online staat, verdwijnt nooit meer, toch?

Vind ik bloggen nog altijd fijn?

Mijn antwoord op die vraag is nog altijd: Ja! Natuurlijk denk ik weleens: blurgh! als ik weer op maandagmiddag blogs zit te schrijven (maandag is mijn vaste blogdag), maar of het algemeen vind ik het heerlijk om onderwerpen te zoeken, om een stuk te schrijven dat ik goed vind. Dat geeft me – lekker cliché, maar ik ben misschien wel een wandelend cliché – ook gewoon energie.

Als ik dit verdraai, is het dan een blog waard? 

Bij alles dat ik doe of denk, speelt er altijd in mijn hoofd: kan ik hier een blog van schrijven? Kan ik hier iets mee doen als ik de situatie een beetje verbouw? Alleen het laatste halfjaar kwam het op dit blog niet verder dan denken, maar er niets mee doen.

Daar wil ik nu verandering in brengen. Ik zal proberen om elke week minstens één blog te publiceren. Beloven doe ik het niet, maar ik ga het wel proberen. Meer dan eens per week zal vast niet gebeuren, want mijn main focus is en blijft mijn boekenblog, maar soms wil ik gewoon iets kwijt dat daar niet kan.

Blogger in hart en nieren

Misschien blog ik over tien jaar niet meer, maar dat kan ik me niet voorstellen. Ik voel me een blogger in hart en nieren. Niet eentje die het doet om op deze manier snel geld te verdienen, maar omdat ik het leuk vind. En dat is wat mij betreft ook het belangrijkste: bloggen doe ik omdat ik het leuk vind. En wat iemand anders daar ook van vind, is niet mijn probleem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *