Waarom ik Drown zo’n ijzersterk nummer vind

song·tekst (demmeervoud: songteksten)1tekst van een liedje

Er zijn soms nummers die je raken zoals er tracks zijn die je niets doen. Ik luister veel muziek en ook heb van die nummers. Sommige nummers doen me dus echt totaal niets en daar kan ik ook niets mee. Zo word ik niet bijzonder happy van Pharells’ Happy en raakt het me niet.

Maar er zijn ook nummers die inslaan als een bom, omdat ze de juiste lyrics hebben die vertellen wat het is. Nummers die veel meer zijn dan simpelweg een leuk tekstje – of niet – met een melodie en waarin je de pijn van de zanger(s) voelt, waarin je de hopeloosheid voelt.  

Voor mij is Drown van Bring Me The Horizon een perfect nummer. Omdat het nummer me iets doet. Elke. Keer. Weer. Al hoor ik het honderdduizend keer, de tekst raakt me. De lyrics kloppen, zijn perfect en ik wilde dat ik het nummer zelf geschreven had. Niet dat ik muziek en songteksten kan schrijven. Ik bedoel: ik kan bloggen, ik kan een roman schrijven, maar songteksten is me toch een stapje te ver.

In het verleden weleens een poging gedaan tot gedichten en dat doe ik nu nog wel als ik me rot voel, maar zelfs dat kan ik niet goed. En ik ben zeker niet van plan om ze ooit voor wie dan ook te publiceren.

Oké, nee, ik heb een paar songteksten geschreven, al denk ik achteraf gezien dat het meer gedichten waren – die niet rijmden en geen enkel dichtschema volgden, dat dan weer niet.

Drown is voor mij somber zijn, je kut voelen, misschien het gevoel van een depressie, je eenzaam voelen. Voor mij is de tekst zo raak, zo perfect dat ik hem had willen schrijven. Het is ook meer dan eens voorgekomen dat ik huilend naar dit nummer luisterde. Vooral deze live versie waarin Oliver vertelt over zijn jeugdvriend die strijdt tegen botkanker en over kanker in het algemeen. En het doet me toch echt wel wat om een vent van dertig vol tatoeages te zien huilen op een podium voor al die mensen.

Maar ik hoor ook de pijn in dit nummer in elke noot, in uitgesproken woord. Het verdriet, het hopeloze dat je wel wilt vechten, maar soms gewoon niet kan door omstandigheden. Door wie je bent of door wat er gebeurt in je omgeving. En soms zeg je maar dat het goed met je gaat, omdat je geen zin hebt om het uit te leggen, maar stiekem iemand wil die precies weet wat er aan de hand is, die je een knuffel geeft zonder dat je erom moet vragen.

What doesn’t destroy you, leaves you broken instead.
Got a hole in my soul growing deeper and deeper.
And I can’t take one more moment of this silence.
The loneliness is haunting me.
And the weight of the world’s getting harder to hold up.

Drown – Bring Me The Horizon

Grappig is dat ik het nummer eerst via een cover heb leren kennen. Ik kwam de akoestische versie van 5 Seconds of Summer eerst tegen en toen vond ik het al een tof nummer met een prachtige tekst, al miste ik daar het gevoel. En dat is niet zo gek, want het is hun nummer natuurlijk niet en zij kunnen niet de emotie evenaren die je bij Oliver hoort.

Net als dat Jet Black Heart compleet anders is als bijvoorbeeld Bring Me The Horizon dat covert. Hoe goed een band ook is: je kunt nooit de emotie uit het originele nummer evenaren.

Drown is eigenlijk je zwaar kut voelen, maar dan in tekst. Als ik uit zou moeten leggen hoe ik me dan voel, dan zeg ik de volgende keer wel: lees deze songtekst, dan heb je je antwoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *