Concert All Time Low in De Melkweg

In de afgelopen paar jaar zag ik een heleboel bands optreden. Alleen met Pinkpop zag ik al een shitload aan artiesten. Muse, Bring Me The Horizon, All Time Low, Bastille, Nothing But Thieves en Kygo zijn zo maar een paar namen die ik in de afgelopen paar jaar gezien heb op het oudste festival van Europa. En dit jaar komen daar namen als Justin Bieber, Martin Garrix, Kensington (zie ze dit jaar twee keer), Green Day, SUM 41 en Imagine Dragons bij.

De Melkweg toevoegen aan het rijtje

Buiten dit festival ben ik sinds 2015 ook helemaal verslaafd aan naar concerten gaan. Zo ging ik naar shows van Florence + The Machine en 5 Seconds of Summer in de immense Ziggo Dome, naar The 1975 in de – toen nog – Heineken Music Hall, naar kleine shows in Tivoli|Vredenburg – Causes, Placebo, Kodaline – en Doornroosje – Walking on Cars – en naar een nog kleinere show van The Academic in Paradiso. Maar De Melkweg stond nog niet in dit rijtje van verschillende concertzalen.

Toen ik op 3FM hoorde wie er 4 april op zou komen treden, wist ik dat ik erheen moest. Wist ik dat ik in de digitale wachtrij – die er uiteindelijk niet was – zou gaan zitten, gewapend met een kop koffie om wakker te blijven.

Alex, Jack, Rian en Zack zouden naar Nederland komen, voor de tweede keer in minder dan een jaar. Oftewel: All Time Low zou komen optreden in De Melkweg. All Time Low zag ik dus al eerder, maar niet op een eigen concert. En ik hou van de band. Van hun lyrics, melodieën, het klopt allemaal gewoon. En daarnaast vind ik de bandleden gewoon cool.

Niets kopen en Nirvana-lyrics

En dus togen Mariëlle en ik afgelopen dinsdag naar Amsterdam. Voor die tijd moest ik werken en kreeg ik het voor elkaar om ergens opgesloten te raken, maar het kwam op tijd goed gelukkig.

Uiteraard werd er een tussenstop gemaakt bij boekhandels Waterstones en de American Book Centre waar we allebei niets kochten. Goed van ons, toch? Het gebrek aan ruimte speelde mee, maar ook zeker mijn book buying ban – die nog tot en met juli duurt. Over het algemeen vind ik het niet moeilijk, maar soms wel.

Ook bij de Starbucks hupten we even naar binnen – waar ik een beker met Nirvana-lyrics kreeg, omdat ik daar een shirt van aan had.

De wachtrij

Omdat we allebei geen idee hadden waar De Melkweg te vinden is – behalve boven ons hoofd -, liepen we de langs het gebouw, maar zonder het te zien. Een paar rondjes later kwamen we toch op de juiste plek uit. Achteraf is ’t best stom dat we de rij niet gezien hebben, want die was niet echt over het hoofd te zien. Maar misschien op dat moment nog wel. ‘Volgens mij is het hier,’ zei ik, knikkend naar de rij. En dat bleek zo te zijn.

Er waren al mensen sinds negen uur ’s ochtends. Over toewijding gesproken. Hoe leuk ik de band ook vind, ik ga echt niet om negen uur al in de rij zitten, hoor. Maar misschien ben ik daar ook gewoon te oud voor of zoiets. We aten ons avondeten in de rij, kletsten met mensen, veranderen langzaam in ijspegels (gelukkig regende het niet!), verbaasde ik me over alles dat mensen achtergelaten hadden, waarom je halfzat naar een concert wilt gaan (of zoals het meisje achter ons giechelde: ‘Ik ben een beetje zat.’) en stonden uiteindelijk rond tien over acht binnen.

Het voorprogramma  -SWMRS- was allang bezig, maar bij De Melkweg is snelheid niet zo belangrijk blijkbaar. De laatste mensen waren ook pas rond negen uur binnen. De (soms best jonge) fans waren heel erg relaxed. Er werd niet geduwd in de rij, iedereen reageerde op de muziek tussen voor- en hoofdprogramma alsof dat ook optredens waren. Justin Bieber en Ed Sheeran kwamen onder andere voorbij.

Het eerste dat me in de zaal opviel, was dat het zo klein was. Ik had ze op Pinkpop gezien waar ik op zich nog best in de buurt van het podium stond, maar dit was nog veel dichterbij. Supertof.

All Time Low kwam iets te laat binnen, maar met de reden dat nog niet iedereen binnen was. Nou ja, vooruit. Het eerste dat me opviel was het shirt van zanger Alex Gaskarth: een shirt van Harry Potters Deathly Hallows. Ik vraag me nu dus af of hij ook de boeken verslonden heeft. Hij is in elk geval rond dezelfde tijd als ik opgegroeid – want hij is uit 1987 -, dus dat kan goed. 

Goede ideeën en favoriete nummers

Het concert was supertof. Ik kan niets anders zeggen. Ze speelden bijna al mijn favoriete nummers: Therapy, Missing You, Dirty Laundry, Last Young Renegade, Kids in the Dark, Lost in Stereo, Backseat Serenade, Somethings Gotta Give, Cinderblock Garden, Somewhere in Neverland en Weightless. De enige twee die ik zelf miste, waren The Reckless and the Brave en Time Bomb, maar goed, dat is niet zo heel erg als je ziet welke nummers ze wel deden. En beide nummers vorig jaar met Pinkpop al gezien.

Net als bij Pinkpop vonden meisjes het ook deze keer een goed idee om hun bh op het podium te gooien, wilden mensen graag een mosh pit (waarbij wij aan de rand stonden) en met bier gooien, vond iemand rozen gooien toch beter en besloot Jack om een van de rozen op te eten. ‘It is poisoned,’ verklaarde hij daarna, maar volgens mij leeft ‘ie nog gewoon. En ikzelf vond het een goed idee om een spier te forceren of mijn enkel te verdraaien, waardoor ik al sinds dinsdag met een zere enkel loop. O, en vallen op de roltrap is ook heel erg handig.

‘Wat is dat, personal space? Kun je dat eten?’

Er was een minpuntje aan het concert. Niet de mosh pit, niet de zaal of het geluid, maar de locatie. De Melkweg is superklein en iets te krap voor vijftienhonderd man. Vooral als al die mensen hun spullen uit de garderobe op hetzelfde moment willen hebben en het personeel wel een beetje speed kan gebruiken. Mijn god, wat ging dat traag. Er was duidelijk gebrek aan personal space. Maar dat is blijkbaar overated.

Iedereen stond tegen elkaar aangedrukt. Dit was me iets te klef. Maar ja, het is een oud gebouw en bijvoorbeeld kluisjes kunnen ze nergens kwijt. Dus dat is wel een beetje jammer. En de snelheid van het personeel, daar moeten ze wel iets aan doen, want pff, zeg. Je moet geen haast hebben.

Favoriet concertgebouw + één van mijn favoriete bands = goede combinatie.

Ik hoop dat ze nog eens terugkomen naar Nederland en dan nog een keer naar Tivoli waar ze al geweest zijn, maar toen kende ik ze nog niet.

Favoriet concertgebouw (Tivoli) + één van mijn favoriete bands (All Time Low) = goede combinatie. Dan val ik hopelijk niet op de roltrap, omdat we een trein móéten halen.

De hoofdfoto bij dit artikel is gemaakt door Mariëlle.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *