Waar ik soms zo moe van word…

Ik word van een heleboel dingen moe. Dierenbeulen. Gaten in mijn schoenzolen. Blaren. Ikea, zowel hun bouwpakketten als de winkel. Reizen met het openbaar vervoer. Boodschappen doen. Sociale interactie.

Die laatste drie punten, die zijn het belangrijkste. Oké, en de IKEA ook. Ik word moe van plekken waar ik veel prikkels krijg, waar de omgeving meer bruist dan een blikje cola waar net mee geschud is.

Vriendjes en vriendinnetjes

Zo had ik van het weekend een borrel. Met allemaal onbekende mensen die net als ik op zijn naar nieuwe vriendjes en vriendinnetjes (wedden dat je nu het nummer van Bassie en Adriaan in je hoofd hebt?).

Ik heb al regelmatig met volslagen onbekenden een ontmoeting gehad (want autistisch betekent niet a-sociaal). Ik ben zelfs vorig en dit jaar naar Pinkpop gegaan met vreemden. Oké, oké, ik was ze na een uurtje kwijt, maar dat was mijn eigen schuld. Soms vond ik ze terug, soms niet.

Beviel ‘t?

Ja en nee. Aan de ene kant ben ik heel erg van het ‘denk eens buiten je comfortzone’, maar aan de andere kant zijn mijn comfortzone en ik soulmates. Aan de andere kant had ik vorig jaar niet zo’n klik met de groep. Dit jaar al meer, maar ook nog niet honderd procent.

Dit jaar al meer, maar ook nu voelde ik me niet op mijn gemak. Maar beide groepen kenden elkaar al deels, dus op zich is dat logisch. Wie weet ga ik volgend jaar wel weer met ze mee – deels dan, want ik raak ze ongetwijfeld kwijt.

Deze meneer heeft niets met deze blog te maken, maar ik vond het zo’n leuk plaatje.
Stuk

Dingen met vreemden kosten me energie. Zoals ook de borrel. Ik vind nieuwe mensen ontmoeten leuk, maar ik ben daarna nog 1 tot 2 dagen kapot. Ja, ik kan best door de volgende dag, maar dan weet ik dat ik nog langer kapot ben. Dat het rustig een week kan duren.

Prikkels zorgen ervoor dat ik een dag erna niet meer tot meer in staat ben dan het hoognodige. Hoewel ik mijn ASS meestal niet als een minpunt ervaar, doe ik dat op die momenten wel. Want ik wil gewoon op donderdag mee wat gaan drinken om vervolgens op vrijdag een etentje te hebben en op zaterdag een verjaardag.

Maar ik word alleen maar moe van prikkels en daar word ik dan weer moe van. Soms zou ik willen dat er pillen zouden bestaan zodat je er even geen last meer van hebt.

Prikkels zijn gewoon stom.