Mijn ASS en ik: fietsen met of zonder zijwieltjes

In sommige dingen kun je beter worden als je ze vaker doet. Dan is het een kwestie van oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Oefenen tot het frustrerend is, gaan tot je niet verder kunt.

De fiets in dit stukje is een metafoor, een poging om duidelijk te maken hoe dat voelt als je hersenen je frustreren en hoe dat voelt om toch net even anders te zijn. Over hoe het is als je een aan autisme verwante stoornis hebt, over hoeveel woede en verdriet het soms oplevert. Meer dan ik zelf ooit dacht. Het frustreert me meer dan eens namelijk.

Ik heb het geprobeerd om zo duidelijk mogelijk uit te leggen, zodat iedereen het snapt.

Leren fietsen

Er zijn echter ook dingen je niet kunt leren. Je kunt nooit leren fietsen als je je benen niet kunt bewegen bijvoorbeeld. Hoe graag je het ook wilt, het is niet mogelijk. In elk geval niet op een normale fiets. Voor mij voelt het ook zo, dat ik het niet zal leren.

De meeste mensen gaan van zijwieltjes naar twee wielen. Van vier naar twee. Sommige mensen hebben er altijd vier nodig en mensen snappen vaak niet goed waarom je er vier nodig hebt.

‘Als je even doorgaat, kun jij er straks ook op twee fietsen. Echt, het is niet zo moeilijk als je denkt of zoals het eruit ziet.’

‘Haha, jij kunt niet op twee wielen fietsen? Niet genoeg geoefend zeker. Ga nog maar even door.’

Vallen en weer opstaan (met schaafwonden)

Weet je hoe frustrerend het is om te worden ingehaald door mensen die fluitend op twee wielen rijden en misschien wel op één wiel? Het enige dat ik dan kan, is van mijn fiets vallen en schaafwonden oplopen. Weet je hoeveel ik er heb op gelopen in de loop van de tijd, wat ik ook probeer? Terwijl die mensen nooit van hun fiets vallen.

En dat zorgt er soms voor dat ik met tranen in mijn ogen aan de kant zit en dan kijk ik toe hoe iedereen het lukt, terwijl ik alleen maar kan opgeven. Omdat het toch nooit zal lukken.

Ik zal nooit leren fietsen op een normale fiets, omdat ik toch teveel mankementen heb daarvoor. Ik heb nog altijd zijwieltjes nodig om te voorkomen dat ik omval en het is frustrerend om te zien dat andere mensen moeiteloos op één wiel rond rijden, terwijl ik maar soms op twee wielen kan rijden, maar vaker op zijwieltjes.

Soms lukt het gewoon níet

En mensen snappen het niet altijd dat het mij gewoon niet lúkt, ook al zou ik niets liever willen. Dat het soms letterlijk aangewezen moet worden voor ik het zie, voor ik het snap. Omdat ik het anders gewoon niet zie, die kuilen in de weg of steentjes op het wegdek.

Zo voelt het voor mij soms ook een beetje. Ik ben niet achterlijk, niet dom, maar ik merk dan wel dat mijn hersenen anders zijn dan die van andere mensen. Dat bij mij de prikkelverwerking anders verloopt. Ik schiet bijvoorbeeld in de stress als het ergens druk is. Dan ben ik meteen mijn focuspunt kwijt, omdat alles opeens op me af komt. Of er tweehonderd man zijn die van alles van me moeten. De een wil dat ik zijn veters strik, nummer twee vind dat ik nu meteen het rapport uit moet gaan tikken, nummer drie wil dat ik nu boodschappen ga doen. Dat idee.

Wondermiddeltje

Ik zou willen dat er een wondermiddeltje was dat er onmiddellijk voor zorgt dat ik geen hersenen meer heb die anders doen. Nee, dan zouden die van mij net zoals die van de meeste mensen doen, dan zou ik het ook gewoon meteen snappen en zou ik bijvoorbeeld ook veel beter gevoelens en houdingen kunnen beschrijven in verhalen.

Want daar begint het soms mee. Niet altijd, maar soms. Zoals nu. Misschien maakt mijn ASS me wel tot wie ik nu ben, maar soms, soms zou ik iemand anders willen zijn die nergens last van heeft.

One comment

  1. Ik vind het een mooie vergelijking. Met mijn dyspraxie gaat fietsen mij ook moeilijker af dan veel anderen – en dat zien mensen ook niet aan me, net zomin als ze jouw ASS aan jou zien. Mijn broertje met hetzelfde als ik, maar dan fietst hij nog moeilijker, werd pas door mijn ouders van en naar stage gehaald. Met de wind die er toen was, was het gewoon niet verantwoord dat hij fietste, maar hij kreeg er wel opmerkingen over. Want joh, zo’n knul als jij, en mijn kinderen fietsten dat stuk op de basisschool al. Hetzelfde merk ik eigenlijk bij mijn man met ASS – mensen zien niets aan hem, en snappen het soms niet, dat hij niet tegen een harde radio kan als ze op scouting net een drukke opkomst gehad hebben bijvoorbeeld.

    En ja, het maakt ons wie we zijn, dat klopt. Maar dat neemt niet weg dat we soms samen op de bank ploffen ‘s avonds, en ons afvragen wanneer ze hersentransplantaties kunnen doen 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *