Digitale liefde #2: Privacy en alu-hoedjes op Facebook

Wat is dat toch met al die mannen? Ik heb er al meerdere gehad die gewoon boem, pats, bam, hun voor- en achternaam naar me toeschreeuwden in de digitale wereld. Is ons niet geleerd om voorzichtig te zijn en niet aan iedereen te vertellen dat je Petronella de Vries heet en dat je nummer 06-11111111 is? Dat je nooit je burgerservicenummer moet delen via social media als je bijvoorbeeld net je rijbewijs gehaald hebt? Of hebben deze mannen dat lesje gemist, omdat ze ziek thuis zaten?

Pri-pra-privacy

Zelf ben ik erg op mijn privacy en hou ik er niet van om meteen mijn hele hebben en houden te vertellen aan mensen die eigenlijk nog vreemden zijn. En ik hou er ook niet van als iemand anders die beslissing voor je maakt (‘Ah, toe nou, ik heb het ook gedeeld. Wat doe je nou flauw.’) Net als dat ik niemand de inlog van mijn bankrekening geef (mijn ex en ik wisten elkaars bankrekeningnummers niet eens bijvoorbeeld). Dat laatste is misschien wel heel overdreven, maar toch.

Zelf gebruik ik ook niet mijn echte achternaam op Facebook, maar dat heeft er vooral mee te maken dat ik 1. mijn achternaam niet mooi vind, 2. hij van mijn vader is (als het niet zoveel kostte, zou ik hem veranderen) en 3.ik niet vind dat de hele wereld mijn achternaam hoeft te weten. O, en hij komt ook nog eens verdraaid weinig voor, dus je kunt me veel te gemakkelijk vinden.

Als ik niet wil delen, deel ik niet

Mensen hoeven die gegevens sowieso ook niet in het begin met mij te delen. Als ze dat willen doen, mogen ze dat van mij doen, maar ik vraag het niet van ze. Als ik iemand nauwelijks ken, hoef ik niet te weten wat zijn achternaam is. En dan wil ik ook niet gedwongen worden om hetzelfde te doen. Ik deel die dingen niet, omdat ik daar een goede reden voor heb. Eigenlijk vind ik het respectloos als je door blijft gaan tot je het weet.

Better safe than sorry

Zelf ben ik het type ‘better safe than sorry’ en vind ik het niet prettig om die dingen meteen te delen. Niet dat er nou mega schokkende dingen op mijn profiel te vinden zijn. Wel ontdek je dat ik dol ben op de tekstjes van RUMAG en Wordporn, dat ik regelmatig testjes doe over bij welk hof ik hoor, of Luke Hemmings mijn soulmate is en of ik een beetje Voldemort in me heb.

Maar toch kun je veel linken als je mijn Facebooknaam eenmaal hebt. Je weet mijn Instagram, mijn twitter, mijn site, mijn Wattpad-account. Misschien is mijn Wattpadaccount wel het meest schokkende uit dit rijtje.

Enge stalkers en alu-hoedjes

Ik heb geleerd dat je voorzichtig op internet moet zijn, dat je zolang je iemand niet gezien hebt, je niet weet wie er achter de naam schuilgaat. Voor hetzelfde geld ben ik een enge stalker die je opzoekt en alles te weten over je komt. Inclusief adres en telefoonnummer. Misschien ben ik wel te paranoïde en zit ik teveel met een alu-hoedje op achter de computer, maar ik ben liever te voorzichtig dan dat ik straks spijt heb, omdat ik teveel met mensen gedeeld hebt.

En nog zoiets: wanneer geef je je eigen facebook nou? Als je vijf berichtjes met iemand hebt uitgewisseld of pas als je weet hoeveel kinderen de man in kwestie wilt? In mijn geval iemand beter zijn best moeten doen als hij na vijf mijn profiel al wil. Misschien is het omslachtig, maar als je echt interesse hebt, dan heb je dat wel voor iemand over. Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *