Digitale liefde #1: Deksels op potjes liggen niet op straat

Liefde: het is iets wat iedereen fascineert. Sommige mensen wat meer dan anderen. Liefde is misschien wel dat wat ons drijft, dat wat ons een doel in het leven geeft. En uiteindelijk wil niemand alleen overblijven. Zelfs niet de zogenoemde happy single. Uiteindelijk wil die ook deel uitmaken van een happy couple, een deksel voor op het potje vinden.

En dan moet het wel iemand zijn die het helemaal niet erg vindt dat jij het liefste op zondagmorgen in de gang een potje mee wil krijsen met Wannabe van de Spice Girls of dat je je even Oliver Sykes -inclusief tatoeages dan – waant, schreeuwend over dood, verzuipen en dat the square niet in the circle fits (Lyrics komen uit Avalanche). en dat je dansjes doet met de kat. Voor zover je kunt dansen met Pluk of Pluis.

Maar als je niet elke week in de lampen hangt bij De Gouden Slok is het niet altijd even makkelijk om een vriend(in) te vinden. In elk geval: als ik voor mezelf spreek. Ik kom dagelijks mensen tegen in mijn werk. Als collega (bijna allemaal 50+), als klant of mensen die ik gewoon voorbij loop. Toch heb ik nooit dat ik tegen de liefde van mijn leven opbots door hem omver te lopen als een of andere stuntelig personage in een boek of film. Nee, ik kom gewoon geen mannen tegen waarbij ik denk: lekker ding! Zullen we een hapje gaan eten?

En dus meldde ik me aan bij een datingsite met een roze logo met een grote roze P. De oplettende mensen weten nu echt wel over welke site ik het heb. Het hoeft ook niet anoniem te blijven, want anders zou ik nu sowieso dom bezig zijn. Dan zou ik hier niets moeten schrijven, maar men mag het best weten. Het is niet dat ik me schaam omdat ik een leuke vent online zoek, omdat ik ze verder gewoon nooit tegen kom. Of ze zijn al bezet. Of allebei.

En dus heb ik besloten om op de duikplank te kruipen, klaar om te springen als ik daar zin in heb. Maar zolang ik daar nog niet zeker van ben, bungel ik met mijn benen, hoog boven het knalblauwe zwembad. Springen vind ik voor nu nog veel te eng. Voor nu vind ik het vooralsnog best grappig, maar heb ik de liefde van mijn leven nog niet gevonden.

Niet dat ik zo wanhopig ben, ik vind het vooral leuk. Totnutoe heb ik nog weinig rare ervaringen gehad, al is het wel een beetje confronterend als er mensen van veertig op je reageren. Veertig … ik ben net 31 en dat vind ik al oud. Kun je nagaan hoe oud 40 is dan.

Ik ben van plan om af en toe een blog te schrijven over mijn ervaringen en bevindingen van het vinden van die vent die het totaal geen probleem vindt dat ik ambities heb om de zesde Spice Girl te worden – oké, er zijn er nu vier, maar voor mij blijven er altijd vijf. Uiteraard zal ik niemand echt bij naam noemen, want dat vind ik niet netjes. En hier en daar zal ik ook wat feiten verdraaien.

Digitale liefde: welkom in het tijdperk waar alles online te vinden is. Zelfs – of juist – de liefde.

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *